Als je een Chinees een compliment geeft en hij zegt ‘na li, na li’, maak je dan geen zorgen. Het betekent niet dat hij je compliment niet op prijs stelt. Hij bedankt je, maar op een heel bescheiden manier, een beetje alsof hij zegt: ‘Ach, het is niets.’

Chinezen worden traditioneel opgevoed om altijd nederigheid te tonen. Nǎ lǐ, nǎ lǐ betekent letterlijk ‘waar, waar?’ en heeft iets van: ‘waar haal je dat vandaan?’

Het vingerklop-gebruik dateert uit de tijd van de Qing-dynastie. De keizer Qian Long hield ervan, incognito zijn land rond te reizen en te inspecteren. Verkleed observeerde hij het leven van zijn onderdanen. En waar hij ook ging, bezocht hij altijd zijn lievelingsplek: het theehuis. Op een dag was hij zo onder de indruk van de manier waarop de locale bediening zich wist te buigen en thee schonk zonder een druppel te morsen dat hij het zelf wilde uitproberen. Hij schonk aldus thee voor de leden van zijn hofhouding, die uiterst gegeneerd waren. Ze wisten dat ze zich niet in het stof konden werpen (wat ze normaal zouden hebben gedaan) omdat ze zo de identiteit van de keizer zouden verklappen. Maar ze moesten hem op de een of andere manier bedanken. Toen had een van hen een briljante ingeving. Hij klopte zachtjes met drie vingers op de tafel: één vinger voor zijn hoofd, dat hij anders zou hebben gebogen, de andere twee voor zijn armen, die hij voor zich op de grond zou hebben gelegd. Zo is dit gebruik ontstaan.

Hoewel je dit gebaar in Zuid-China veel ziet, hoor je het elders in China alleen te doen als het op dat moment echt moeilijk zou zijn om met woorden dank je wel te zeggen, bijvoorbeeld omdat je aan het spreken bent.